Διήγηση του Τρικαλινού βετεράνου πολεμιστή της ΕΛΔΥΚ, Γιάννη Μούκκα
Το πρωί, πρωί, πρωί που ξεκίνησε ο πόλεμος, είχα το πολυβόλο και ήμασταν στην εκκλησία στον Αη-Γιώργη και εκεί μόλις πέρασαν δυο αεροπλάνα, γυρίσανε σε λιγάκι, αφήσανε τις ρουκέτες και είπα στον άλλον του συνάδελφο, λέω άντε καλή αντάμωση γιατί ήταν ακριβώς μπροστά από μας.
Αλλά αυτές έπεσαν κάτω και χτύπησαν στην αναφορά του πρώτου τάγματος και περνούσε ένας πατριώτης από εδώ, πάλι δικό μας και το χτύπησε το παιδί. Δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε με τα αεροπλάνα, δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε καθόλου την ημέρα γιατί τα είχαμε πάνω από το κεφάλι μας, τα αεροπλάνα.
Δεν είχαμε βοήθεια από πουθενά, από μόνοι μας, νηστικοί, διψασμένοι εκεί πέρα. Ήμουν με το πολυβόλο, άλλαζα κάννες συνέχεια στο πολυβόλο γιατί γινόταν κόκκινες, είχαμε την αεροπορία από πάνω μας, έρχονταν συνέχεια και μας χτυπούσε, πολυβόλα, άρματα και τέτοια. Και όταν έγινε ο δεύτερος γύρος και οπισθοχωρήσαμε. πάνω στα πτώματα περπατούσαμε και οπισθοχωρήσαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου