Μαρτυρία του Κυπρίου πολεμιστή Ανδρέα Γιάγκου, κατοίκου Τρικάλων.
Το 1974 ήμουνα φοιτητής στην Θεσσαλονίκη, τον Ιούλιο βρέθηκα στο νησί για να δω τους δικούς μου και με έναρξη των γεγονότων επιστρατεύτηκα και υπηρέτησα στον 3ο λόχο του 211 Τάγματος Πεζικού υπό την διοίκηση του λοχαγού Λόττα.
Στις 22 Ιουλίου το πρωί μεταφερθήκαμε στο σχολείο του Καϊμακλίου κι από εκεί το μεσημέρι, με ένα τεθωρακισμένο όχημα, 14 έφεδροι κατευθυνθήκαμε προς την Ομορφίτα για την επάνδρωση φυλακίου. Πλησιάζοντας τα τελευταία ελληνοκυπριακά σπίτια δεχόμασταν τουρκικά πυρά. Τότε το τεθωρακισμένο όχημα μείωσε την ταχύτητα και ένας – ένας πηδήξαμε στη γη και έρποντας χωθήκαμε σ’ ένα πλινθόκτιστο εγκαταλειμμένο σπίτι που ήταν το φυλάκιο ενώ οι τούρκοι ήταν 100 μέτρα μακριά. Παρατηρούσαμε από εκεί τις κινήσεις των τούρκων μέχρι τον Πενταδάκτυλο και το Τουρκικό χωριό Χαμίτ Μάντρες. Επικοινωνία φυλακίου με τη διοίκηση και με τα πλαϊνά φυλάκια δεν υπήρχε, τα πυρομαχικά λίγα και ο οπλισμός απαρχαιωμένος.
Στο διάστημα αυτό ως τις 14 Αυγούστου οι τούρκοι, παρά τo ψήφισμα του Ο.Η.Ε. για κατάπαυση του πυρός, συνέχιζαν νυχθημερόν τα πυρά κι αργά αλλά σταθερά προωθούνταν μειώνοντας την μεταξύ μας απόσταση στα 40-50 μέτρα χωρίς να αντιδράσουμε, κατόπιν ανωτέρας διαταγής.
Στις 14 Αυγούστου δειχτήκαμε εντονότερη επίθεση, την οποία αποκρούσαμε ενώ τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν τη Μια Μηλιά. Μετά το βομβαρδισμό τα τουρκικά άρματα ξεκίνησαν από τις Χαμίτ Μάντρες με κατεύθυνση τη Μια Μηλιά. Δυστυχώς με τα μέσα που είχαμε, δεν μπορούσαμε να τα κτυπήσουμε.
Η ζωή στο φυλάκιο ήταν άθλια, άπλυτοι, τα ίδια ρούχα όλο τον καιρό, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό (ήπιαμε νερό από το καζανάκι της τουαλέτας), κάτω από τον ήλιο και με θερμοκρασία πάνω από 40 οC, με κριθαρένιο ψωμί και ελάχιστο φαγητό , χωρίς επικοινωνία με τον κόσμο, με άγνοια για την τύχη των δικών μας, με φόβο για την ζωή μας και με το χώμα ως κρεβάτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου