Μαρτυρία Σ. Κούσση

 

Μαρτυρία του Κυπρίου πολεμιστή Σωτήρη Κούσση, κατοίκου Τρικάλων.

Το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974, του προφήτη  Ηλία ξημερώματα, είδα τούρκους αλεξιπτωτιστές να πέφτουν από τα τουρκικά αεροπλάνα κοντά στο χωριό μου και στην περιοχή Χαμίτ Μάνδρες. Ξεκίνησε η τουρκική εισβολή. Με ένα ξάδελφό μου πήραμε το αυτοκίνητο και κατευθυνθήκαμε στις μονάδες μας. Το 1973 τον Ιούλιο απολύθηκα και έτσι, πριν καν καλέσουν επιστράτευση, παρουσιάστηκα στην διοίκηση πυροβολικού όπου υπηρετούσα κατά την κανονική μου θητεία. Τα αεροπλάνα της τουρκικής αεροπορίας άρχισαν να βομβαρδίζουν το στρατόπεδο και τις παρακείμενες μονάδες. Τρέξαμε να καλυφθούμε, εγώ προσωπικά σε ένα αυλάκι που είχε βάθος κοντά στα 40 εκατοστά και περιμέναμε, αφού αντιαεροπορική κάλυψη δεν υπήρχε, στωικά το τέλος μας. Έβλεπα τα αεροπλάνα να κάνουν ανενόχλητα καταβύθιση και σχεδόν διακρίναμε τις φιγούρες των πιλότων… Όπου υπήρχε μια  υποτυπώδης αντιαεροπορική κάλυψη αντί να κάνουν καταβύθιση, φοβούμενοι ανέβαιναν ψηλά και αμολούσαν εμπρηστικές βόμβες ναπάλμ, όπου να ‘ναι, απλώς για να απαλλαγούν από το φορτίο τους...

Μετά από περίπου μισή ώρα έφυγαν για ανεφοδιασμό. Τότε βγήκαμε από τα λαγούμια μας και αναζητήσαμε οδηγίες από τους αξιωματικούς. Το απόλυτο αλαλούμ και μπάχαλο. Μας προέτρεψαν να προωθηθούμε στις μονάδες μας φεύγοντας με τα αυτοκίνητά μας σε ένα γήπεδο για να μας μεταφέρουν στις μονάδες μας. Εγώ προσωπικά παρουσιάστηκα στην 187 ΜΠΠ που είχαν εν τω μεταξύ βγάλει τα πυροβόλα των 100χλς και έβαλλαν κατά τουρκικών  στόχων. Τότε ένας αξιωματικός μας μοίρασε όπλα και στολές και μας απέστειλε να φυλάμε τα πυρομαχικά στην θέση «χάλυβας». Πήγαμε μέχρι εκεί διερωτώμενοι με ποιόν τρόπο θα τα υπερασπιστούμε; με τα τυφέκια; Καθίσαμε εκεί αρκετές μέρες χωρίς φαγητό  και ευτυχώς με νερό.

Από το παρακείμενο χωριό, όταν κατάλαβαν ότι είμαστε νηστικοί μας ετοίμαζαν φαγητό και μας έστειλαν ανελλιπώς Καμία επαφή δεν είχαμε με την διοίκηση, ήταν ένα μπάχαλο μια πλήρης διάλυση ... ¨Ήταν η αρχή  της τραγωδίας της πατρίδος μου που ακόμη συνεχίζει να διαρκεί...  Για πόσο ακόμη Θεέ μου;