Μνημόσυνο

 

 

 

 

 

 

 

Μνημόσυνο

Στις μέρες τις δικές μου

είναι ξερή η γη, κρεβάτι

και κείνο νεκρικό.

Στις ώρες τις στέρνες μου

μια βροχή από δάκρυ

για τ’ άδικο και το κακό.

 

Ο Θανάσης από το Κεφαλόβρυσο

ο Ηλίας από την Ελάτη

ο Στέφανος από το Παλαιοκκλήσι

ο Δημήτρης κι ο Νίκος από την Καρδίτσα

ο Θωμάς από το Βαρδαλή

στην μάχη της ΕΛΔΥΚ.

 

Όταν φτάσαν οι αετοί

ήτανε αργά πολύ,

και κείνοι λαβωμένοι

σε μια ώρα λαθεμένη.

Το θάμα δεν περιμένει

ή γίνεται ή πεθαίνει.

 

Ο Βασίλης από τα Τρίκαλα στη Λευκωσία.

Ο Γιώργος από τον Πλάτανο

κι ο Ηλίας από το Μεσοχώρι στη Μακεδονίτισσα.

Ο Γρηγόρης από τον Άγιο Ακάκιο στον Καραβά.

Ο Θωμάς από τον Άγιο Θεόδωρο στο Κιόνελι.

 

Σε μια πατρίδα προδομένη

οι μάχες πριν δοθούν χαμένες,

άλλοι αγνοούμενοι κι άλλοι νεκροί.

Η Κερκοπόρτα δεν ήταν κλειδωμένη

Κι η μοίρα σου πήρε τους λεβέντες

και τώρα στέκεις έρημη και μοναχή.

 

Ο Λεωνίδας από την Σπάρτη στο Πεντεμίλι

Ο Κίμωνας από την Αθήνα στην Κυρήνεια

Ο Αχιλλέας από τα Φάρσαλα στον Άγιο Ιλαρίωνα

Ο Οδυσσέας από την Ιθάκη στην Πάφο

Ο Αλέξανδρος από τη Μακεδονία στη Μόρφου

 

Οι Μήδοι τελικά διαβήκαν

απ’ την αφύλαχτη την ατραπό

κι έμεινε ένα πεδίο τιμής

που κάποια μάρμαρα στηθήκαν

για κάποιον ήρωα νεκρό

που άργησες πολύ να θυμηθείς.

 

Ο Πύρρος από την Ήπειρο στον Πενταδάκτυλο

Ο Κωνσταντής από τον Μυστρά στο Ριζοκάρπασο

Ο Θοδωρής από τον Μοριά στο Τρόοδος

Ο Τεύκρος από την Κύπρο στην Αμμόχωστο

 

Μες στην άγια μου τη γη

στάχτες και καταστροφή

αδέρφια μου χαμένα

και μάτια μου γραμμένα.

Κι εγώ σαν Διγενής ψυχομαχώ

και χάρο δεν λογάω

όλοι θαρρούν πως ξεψυχώ

μα ‘γώ τους ξεγελάω.