«Ο πόνος της μάνας», του Κυπρίου πολεμιστή Δημητρίου Στυλιανού, κατοίκου Τρικάλων.
Κατάγομαι από το χωριό Γεράνι του Γεωγραφικού διαμερίσματος Καρπασίας, της Επαρχίας Αμμοχώστου, υπηρέτησα στη Εθνική Φρουρά κατά τη περίοδο 1973-1975.
Μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο, μια μάνα, ψάχνει τον γιο της που υπηρετούσε φαντάρος στην Εθνική Φρουρά. Μέχρι τότε δεν είχαν καμία επαφή, ούτε γνώριζε που βρίσκεται και τι απέγινε κατά την πρώτη εισβολή. Μετά από ταλαιπωρίες και πολλά χιλιόμετρα εν μέσω πολέμου, ανακαλύπτει το πρόχειρο και προσωρινό χώρο στρατοπέδευσης την μονάδας του γιου της. Στην πρόχειρη είσοδο της μονάδας, συναντά εκτός από τον σκοπό, ένα αξιωματικό στον οποίο αναφέρει το όνομα του γιου της και του ζητά να τον συναντήσει για λίγο. Ο αξιωματικός με αυστηρό και απόλυτο λόγο της απαντά ότι «τέτοιο όνομα κυρία μου δεν έχουμε στο στρατόπεδο μας». Η μάνα επιμένει ότι ο γιος της υπηρετεί στη συγκεκριμένη μονάδα, ο δε αξιωματικός επιμένει με τον ίδιο απόλυτο τρόπο ότι δεν υπάρχει τέτοιος φαντάρος και της ζητά να αποχωρήσει άμεσα γιατί κινδυνεύει.
Η μάνα πιστεύει πλέον ότι στο γιο της έχει συμβεί κάτι πολύ σοβαρό, το οποίο δε θέλουν να της αναφέρουν, οπότε με απέραντη θλίψη, αβάσταχτο πόνο και κλάμα αποχωρεί και γυρίζει στο χωριό της. Όμως τα ολονύκτια κλάματα, η θλίψη και ο πόνος δεν την αφήνουν ήρεμη, οπότε το επόμενο πρωί με το πρώτο φως της μέρας, φτάνει εκ νέου στη είσοδο του στρατοπέδου. Εκεί συναντά τον ίδιο αξιωματικό, ο οποίος της λέει «πάλι κυρία μου εσύ εδώ, αφού σου είπα ο γιος σου δεν υπηρετεί στη μονάδα μας». Η μάνα επιμένει αναφέροντας εκ νέου το όνομα του γιου της, ο δε αξιωματικός πολύ πιο αποφασιστικά, αρνείται την ύπαρξη του γιου της και της ζητά επιτακτικά να αποχωρήσει άμεσα.
Η μάνα κάθεται σε μια πέτρα λίγο πιο πέρα και κλαίει απαρηγόρητη, πιστεύοντας στο χαμό του γιου της. Την πλησιάζει ο σκοπός που είχε ακούσει όλη τη συζήτηση και της λέει «Περίμενε θεία εδώ και θα φωνάξω εγώ το γιο σου να έρθει εδώ». Το πρόσωπό της έλαμψε και του λέει: «Ξέρεις τον γιο μου; Είναι καλά;». Μετά από λίγο, μάνα και γιος βρίσκονται αγκαλιασμένοι. Η μάνα που έψαχνε τον γιο της ήταν η μητέρα μου και ο φαντάρος ήμουνα εγώ. Το γεγονός αυτό, μου το περιέγραφε με συγκίνηση η μητέρα μου κάθε φορά που τη συναντούσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου