Διήγηση του Τρικαλινού βετεράνου πολεμιστή της ΕΛΔΥΚ, Σωτήρη Καρατάσιου
Την πρώτη μέρα 20 Ιουλίου πρωί πρωί ήρθαν τα βομβαρδιστικά αεροπλάνα, μας βομβαρδίσαν και στη συνέχεια εμείς αφού χτυπηθήκαμε, οργανωθήκαμε και κάναμε επίθεση στην ΤΟΥΡΔΥΚ και την καταλάβαμε. Αφού καταλάβαμε την ΤΟΥΡΔΥΚ, το απόγευμα μετά στήσαμε τους όλμους μέσα στο στρατόπεδο και χτυπούσαμε απέναντι τα οχυρά τους που είχαν στο χωριό Κιόνελι, με τους όλμους και στη συνέχεια κάναμε και εκεί επίθεση το βράδυ στην οποία δεν μπορέσαμε να το σπάσουμε. Όλη την ημέρα εμείς είχαμε να αντιμετωπίσουμε την αεροπορία τους, η οποία έφερνε ασταμάτητα γύρω, από πάνω μας. Μάλιστα εγώ στο σημείο που ήμουνα είχανε σκάσει δυο εμπρηστικές (βόμβες), η μία μάλιστα είχε σκάσει πολύ κοντά μου στα τρία μέτρα. Στάθηκα πολύ τυχερός που δεν με τίναξε στον αέρα.
Αφού τελείωσε ο πρώτος γύρος, στην εκεχειρία αυτοί δεν σταματήσαν να κινούνται προς εμάς. Εμείς αφού ακούγαμε αυτούς από εκεί που δουλεύαν με μπουλντόζες και με άλλα μηχανήματα, σκάβαν τάφρους για να μας πλησιάσουν πιο κοντά. Εμείς δουλεύαμε με τα κράνη, σκάβαμε με τις ξιφολόγχες για να φτιάξουμε ορύγματα να μπούμε μέσα. Δεν είχαμε μηχανήματα, τίποτα.
Κατά στις έξι του μηνός Αυγούστου, ήρθαν ένα βράδυ οι Τούρκοι και πέσανε απάνω στις δικές μας θέσεις. Εκεί τους αντιληφθήκαμε και τους πανικοβάλαμε, τους χτυπήσαμε άσχημα, που το πρωί ήρθαν με τον Ερυθρό Σταυρό και μαζεύανε, δεν ξέρω κι εγώ πόσα πτώματα μαζέψανε.
Το πρωί στις 14 Αυγούστου, άρχισαν να χτυπάνε με αεροπορία, με πυροβολικό ασταμάτητα, δεν έμεινε ούτε ένα κτίριο όρθιο μέσα. Ερχόταν με επίθεση αυτοί, με τα άρματά τους και με πεζικό, τους αποκρούαμε και δεν μπορούσαν να μας σπάσουν επί τρεις μέρες ασταμάτητα. Τελευταία μέρα μας περικυκλώσανε και λάβαμε διαταγή από τη Διοίκηση για να οπισθοχωρήσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου