Πρόλογος

Πρόλογος

Η πραγματική μας πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρονιά, αυτό υποστηρίζουν πολλοί.

Σε πολλούς από εμάς που είμασταν παιδιά το 1974 η πιο έντονη ανάμνηση από αυτή την πατρίδα ήταν η επιστράτευση του 1974. Εκεί είδαμε τους πατεράδες μας ντυμένους στο χακί.

Στο μυαλό μας έχουν χαραχτεί οι εικόνες στην τηλεόραση και στις εφημερίδες που δείχνανε τους πρόσφυγες, την απελπισία και τον πόνο των Κυπρίων αδελφών μας.

Μα πιο πολύ η εικόνα των γυναικών που κρατούσαν μια φωτογραφία αγκαλιά, την φωτογραφία του δικού τους αγνοούμενου και είχαν την αγωνία κι ένα μεγάλο γιατί, ζωγραφισμένο στο πρόσωπο τους. Μια εικόνα μαχαίρι στην καρδιά, πληγή που δεν λέει να κλείσει.

Και τώρα, πάνω από μισό αιώνα μετά, καλώντας τους ζωντανούς, πενθούμε τους νεκρούς κι έτσι ίσως ξορκίσουμε την καταιγίδα…

                                                                                                                                 Κώστας Πουλιανίτης